Mallabor
WEN Jingen
Japana popola rakonto por komencantoj (kaj aliaj!)
Mal-labor mal-amas ĉian laboron. Sed li amas bonan manĝ-aĵon kaj belajn vestojn.
Sed, ĉu li povus havi bonan manĝ-aĵon kaj belajn vestojn, se li ne laboras? Kompren-eble ne.
Li ofte estas mal-sata. Kiam vintro venas, li ne havas varmajn vestojn kaj pro tio li ne povas en-dorm-iĝi en nokto. En mal-varma, sen-dorma nokto li iam pensas:"Mi laboros morgaŭ. Mi hav-igos al mi monon per mia laboro kaj per la mono mi aĉetos por mi varman veston". Sed en la sekva mateno la suno lev-iĝas kaj li estas iom pli varma. Li ne lev-iĝas. Nek laboras.
En sekva nokto li re-foje mal-dormas en mal-varmo!
En sekva mateno li re-foje ne ek-laboras!
Kaj tiel plu.
Sed li ĉiam deziras bonan manĝ-aĵojn kaj belajn vestojn. Iam li parolas al si mem, kvazaŭ en dormo: "Mi havos monon, multe da mono. Se mi havos multe da mono, mi ne dormos en mal-varma ĉambro. Mi aĉetos por mi grandan, grand-egan, belan, bel-egan domon. Mi ne manĝos ĉiu-tagajn manĝ-aĵojn. Mi manĝos bonajn, bon-egajn manĝ-aĵojn. ... Kaj ĉu mi devas havi edz-inon? Jes! Mi prenos la plej belan vir-inon en la mondo kiel mian edz-inon. Sciu, vir-inoj amas riĉ-ulojn. Ŝi donos al mi infanojn. ... Aha, certe mi riĉ-iĝos..."
Tiam lia apud-ulo preter-iras kaj diras:
"Mallabor, kion vi diras? Ĉu vi estas en dormo? Aŭskultu al mi, mia amiko, vi devas labori. El laboro oni hav-igas al si manĝ-aĵon kaj veston. Se vi ne laboros, vi ĉiam vivos en mal-riĉo kaj mal-feliĉo".
"For! Vi mem iru al via laboro! Mi vidas, ke vi ĉiu-tage laboras, labor-egas, sed vi manĝas ĉiu-tagan manĝ-aĵon kaj viaj edz-ino kaj infanoj portas tute ne belajn vestojn. Ĉu indas via labor-ego? Min helpos la ĉielo! Eble iu-tage mi riĉ-iĝos sen ia laboro. Kiu scias? Iam la ĉielo helpas feliĉ-ulojn. Mi povas esti inter tiaj feliĉ-uloj".
Iu-tage Mallabor aŭdas, ke en land-eto trans la maro vivas homoj. Ili ĉiu havas nur unu okulon*. Mallabor tre ĝojis:
"Aha! Bona informo por mi! Fin-fine helpo de ĉielo venas al mi! Mi riĉ-iĝos tuj! Sciu, ke ni ĉiuj havas du okulojn, sed ili havas nur unu. Se mi iros tien kaj kaptos kelkajn tiajn unu-okul-ulojn kaj portos ilin hejmen!--Mi metos unu-okulajn homojn en kaĝon* kaj montros ilin al la vilaĝ-anoj. La vilaĝ-anoj devas pagi al mi monon. Tiel mi hav-igos al mi multe, mult-ege da mono! Ha, ha, ha..."
Mallabor iras trans la maron al la lando de unu-okul-uloj. Sed tuj kiam li sur-ter-iĝas, kelkaj unu-okululoj rapide al-iras. Ili tre miras:
"Vidu! Vere mal-oft-aĵo! Ĉu ni nomu tion homo? Ne. Ĉi tiu ulo havas du okulojn! Vere vid-ind-aĵo! Ne lasu lin for-iri. Metu ĝin en kaĝon kaj ni montros ĝin al niaj sam-land-anoj. Tiel ni hav-igos al ni monon".
Ve al Mallabor! Li vivas mal-feliĉe en kaĝo dum lia resta vivo, nur por riĉ-igi unu-okululojn!
(re-verkis WEN Jingen)
(Ĉi tiu rakont-eto uzas nur 500 radikojn de KONTAKTO. Mi esperas, ke ĝi estas facile-legebla sed interesa. -- WEN)
klar-igoj:
okulo: ni vidas per okuloj.
kaĝo: oni metas birdon aŭ beston en kaĝo por ke ili ne povas for-iri.
[supren al la numera enhavo]