Morto de Belul-ino
WEN Jingen
[antikva ĉina novelo]
Ofte belaj jun-uloj kaj jun-ul-inoj ek-amas unu la alian ĉe la unua renkont-iĝo. Amo igas ilin feliĉaj. Amo kreskas el du varmaj koroj. Amon oni ne povas vendi aŭ aĉeti. Sed iuj vir-inoj estas tre mal-riĉaj. Ili ne povas viv-teni sin. Ili devas vendi sian "amon". Tio estas, ke ili devas kuŝi kun viroj, nur se la viroj donas al ili monon. Tiaj vir-inoj estas "am-vend-ist-inoj". Am-vendistinoj mal-ofte havas veran amon. Vivo por ili estas ma-lfeliĉa. Sed multaj am-vend-ist-inoj estas bonaj vir-inoj. Ili deziras veran amon. Ili deziris vivi kiel ordinaraj homoj. Jen rakonto pri am-vendistino.
Tio okazis antaŭ kelk-cent jaroj. Du Ŝiniang estis am-vendististino. En ŝia urbo preskaŭ ĉiuj sciis ŝian nomon. Multaj riĉ-uloj vizit-ad-is ŝin. Ŝi tamen amis neniun el ili. Ĉar ŝi sciis, ke ĉe ili ŝi ne povas havi veran amon. Por ili ŝi estis nur "lud-ilo". Ŝi esperis, ke ŝi iu-tage renkontos bonan jun-ulon kaj tiam ŝi far-iĝos lia edz-ino.
Li Jia estis bela jun-ulo. Pro iu afero li venis el sia hejmo-urbo al la urbo de Du. Dum rest-ado en ŝia urbo li renkontis ŝin. Ili baldaŭ en-am-iĝis unu al alia. Li Jia kompren-eble devis doni monon al la "patr-ino", nome, la mastro de la "am-vend-ejo". Komence Li Jia havis monon. Tial li estis bon-vena. Li povis resti kun Du tage kaj nokte. Post jaro, lia mono for-uz-iĝis. La "patrino" fariĝis pli kaj pli malvarma al li. La "patrino" volis, ke li for-iru kaj ke Du akceptu aliajn mon-havajn virojn.
Sed Li Jia ne volis dis-iĝi de Du. Ankaŭ ŝi ne povis vivi sen li. Ŝi diris al li sian el-koran vorton: ŝi volis fariĝi lia edzino kaj per tio fini sian mal-homan vivon. Li Jia tre ĝojis.
Sed la "patrino" ne jes-is. Ŝi bezonis Du, ĉar Du povis hav-igi al ŝi riĉon. Du decide petis kaj repetis. Fin-fine la "patrino" diris:
"Vi povus for-iri nur se li pagus al mi 300 mon-erojn* en dek tagoj".
Ve! 300 moneroj ne signifas multon por aliaj, sed por Li Jia tro multe. Li petis de siaj amikoj helpon. Sed neniu helpis lin. En la sesa tago li sen-espere re-venis al Du kun mal-plenaj manoj. Ŝi diris al li: "Ne mal-ĝoju. Mi havas 150 monerojn. Vi devas hav-igi nur 150 mon-erojn". Fine Li Jia venis al lia plej bona amiko Liu Yuĉun. Li diris al li, ke li bezonas monon pro Du kaj Du el-kore amas lin, kaj Du jam donis 150 monerojn por li. Liu pensis, ke Du estas vere bona vir-ino kaj tial li helpis Li Jia per 150 moneroj.
Je la deka tago Li Jia donis 300 monerojn al la "patrino". La "patrino" volis re-preni sian vorton, sed ŝi ne povis. Du kun Li Jia ĝoj-plene for-iris.
De ŝia urbo ĝis lia urbo estis mult-taga iro. Sur-voje foje ili en ŝipo tra-noktis sur granda rivero. Tre ĝoja, Du kantis belajn kantojn por Li Jia. Ŝiajn kantojn aŭdis mal-bona viro en apud-a ŝipo. Tiu viro estis Sun Fu. Sun Fu rigardis al ŝia ŝipo kaj vidis ŝin. Ŝia belo mir-igis lin. Tiu-nokte li ne povis dormi pro pens-ado pri ŝi. Li deziris hav-igi al si la belan vir-inon. Li ne vere amis ŝin: li volis nur kuŝi kun ŝi. Li pensis kaj pensis, fine li havis ideon.
Li el-iris kaj demandis al Li Jia pri lia hejmo-urbo. Li Jia respondis al li. Sun Fu diris: "Bone! Bon-ege! Mi kaj vi ja estas sam-urb-anoj. Bon-volu veni al mia ŝipo kaj ni inter-parolu, ĉu bone"?
Li Jia venis en la ŝipon de Sun Fu. Sun Fu demandis, kiu estas tiu bel-ul-ino en lia ŝipo. Li Jia rakontis al li pri la amo inter li kaj Du. Sun Fu diris:
"Vi for-uzis ĉiun monon por la am-vend-ist-ino. Mi timas, ke via patro ne amos ŝin, ĉar ŝi ne estas bon-noma virino. Via familio estas bon-noma. Ĉu bon-noma familio povus havi mal-bon-noman am-vend-ist-inon kiel edzinon? Sciu, ke am-vend-ist-ino mal-bon-igos la nomon de via familio. Se via patro ne amos ŝin, li ne amos ankaŭ vin. Vi perdos patran amon por ĉiam. Vi estas bona filo. Por bona filo patra amo estas pli grava ol vir-ino, ĉu ne"?
"Ĉu? ...Kion fari? ..." ek-timis Li Jia.
"Mi havas bonan ideon. Mi havas multe da mono. Se vi donas la vir-inon al mi, mi donos al vi mil monerojn. Kun tiom da mono vi povos iri hejmen kaj diri al via patro, ke vi ne perdis monon en alia urbo. Tiam vi ne perdos patran amon kaj la nomo de via familio restos bona. Tiam vi povos facile edz-iĝi kun knabinon el bon-noma familio. Kiel vi opinias"?
"J...jes, sed mi ne scias, ĉu ŝi konsentos aŭ ne. Mi devas demandi ŝin".
Li Jia re-venis en sian ŝipon. Li diris al Du pri la ideo de Sun Fu. Du mal-varme ridis, rid-egis:
"Vere bon-ega ideo! Tuj diru al li, ke mi jes-is".
En la sekva mateno Du bel-vest-igis sin. Ŝi al-ven-igis Sun Fu. Tiu ĝoj-ege alportis mil monerojn. Li Jia akceptis la mon-erojn. Tiam Du el-prenis skatolon. Ŝi mal-fermis ĝin kaj montris multajn brilajn valor-aĵojn. Homoj ĉiuj miris: Tiom da valor-aĵoj oni ne povus aĉeti eĉ per dek-mil, cent-mil moneroj!
Du diris al Sun Fu:
"Mi kaj sinjoro Li tra-vivis multajn mal-facilojn. Hodiaŭ nia feliĉo estas ne mal-proksima. Vi havas mal-homan koron kaj per via lerta parolo perd-igis nian amon. Vi estas mal-homa ulo, vi estas mia mal-amik-ego. Mi mal-amas vin kaj eĉ post mia morto mi ne pardonos vin. Ĉu vi ankoraŭ deziras, ke mi far-iĝu via krom-vir-ino? For, vi mal-homo"!
Tiam ŝi sin turnis al Li Jia kaj aliaj homoj sur ŝipoj:
"Mi estas mal-feliĉa virino kaj falis en mal-homan vivon. Sed mi dezir-egis homan vivon. Dum jaroj mi kaŝe flanken-metis por mi monon. Mi esperis, ke la mono helpos min en edz-in-iĝa aranĝo, se mi renkontus kred-indan viron. Ek-de mia renkontiĝo kun sinjoro Li Jia, mi donis mian tutan koron al li. Mi esperis vivi kun li ĝis mia morto. Mi ne antaŭ-vidis, ke lia koro ŝanĝiĝos. Mia tuta espero nun perd-iĝis. Mi volas montri al li, ke mil moneroj signifas nenion. Plej kara en la mondo estas sen-ŝanĝa amo".
Li Jia kaj Sun Fu ne sciis kion fari aŭ diri, ili staris tie sen-move.
Du tenis la skatolon kaj ĵetis sin en la riveron. La rapida akvo baldaŭ portis ŝin for. Ve, tre brila junulino kun plej varma koro mal-aperis de la mondo!
Homoj sur ŝipoj mal-am-egis Li Jia kaj Sun Fu. Ĉiuj volis bati la du mal-am-ind-ulojn. Tiuj rapid-ege for-iris. Ili tiel tim-egis, ke ili grave mal-san-iĝis kaj post ne longe Sun Fu mortis.
Oni diras:
Se vi am-anton volas,
Vi amon devas koni;
Nur al amanto inda,
Vi koron povas doni.
(reverkis WEN Jingen)
------
klarigoj:
skatolo: ujo
[supren al la numera enhavo]